Op adem komen, of op een goed idee – over Pinksteren.

Geplaatst op Geupdate op

pinkster

You don’t always need a plan – sometimes you just need to breathe, trust, let go and see what happens.’

Deze quote is het eerste dat ik lees als ik een tijdschrift opensla. Maar ademen heeft wel degelijk een plan: het maakt deel uit van een groter plan! Op de een of andere manier zegt al dat ademen mij iets over mijn godsbesef, iets over onze oorsprong. Tenslotte begint in vrijwel alle religies het bestaan van de mens met de goddelijke adem die hij ingeblazen kreeg. Ademen, het is zo een vanzelfsprekende en evenzo noodzakelijke beweging. Het eerste dat we doen als we geboren worden is niet huilen, maar ademen. En ik kan daar ook intens van genieten, van volle teugen frisse lucht. Alsof je de lucht kan drínken bijna! Vandaag ben ik me daar ineens weer voluit van bewust. Goed kunnen ademen voorziet ons van kracht en energie en ademen is een zegen.

Het is boeiend dat ik niet alleen sta in de ervaring dat ademen grenst aan -of afkomstig is van- het Goddelijke. Zo kennen we de term ´levensadem´. De Nederlandse taal is ietwat te beperkt om er een fijnere nuance aan te geven, maar ik heb wat verder gezocht:

In het Hebreeuws kent men het begrip ruach. Dat betekent ‘wind in beweging’, zoals in een storm of in de adem van de mens. In de wind kon men iets van de geheimzinnige kracht van God ervaren, die onzichtbaar aanwezig is en zijn aanwezigheid doet gelden. Diezelfde geheimzinnige kracht ervoer de mens in zijn eigen lichaam: in de adem, die in- en uitgaat, zonder te weten hoe. En deze adem, die bevat het geheim van het leven.

In het Latijn is ademen spirare. Het is niet lastig om daarin het woord ´inspiratie´ te lezen. Hoezeer adem ons diepste wezen voedt blijkt uit het daaraan gerelateerde spiritus, dat staat voor ´geest´ of ´ziel´. Dan begrijp ik waarom frisse lucht me aan nieuwe ideeën en inzichten helpt! Inspirare is dus méér dan enkel lucht. En hoewel dat misschien zweverig klinkt, is het voor mij juist heel basaal: je hoeft immers niet meer buiten jezelf naar ‘het goddelijke’ op zoek, als je weet dat je het in jezelf kunt vinden. Het Grieks kent daar het woord pneuma voor, dat zowel ´geest´ als ´adem´ betekent, wat de samenhang tussen lichaam en geest benadrukt. En in de geest van inspiratie is alles mogelijk. De oorspronkelijke betekenis zoals pneuma aan het begin van de jaartelling gebuikt werd, was –letterlijk- die van de vitale levensenergie, als een gas dat in de holtes in de hersenen zit en verantwoordelijk is voor het denken, de waarneming en de motoriek. Bij de geboorte krijgt men deze levensenergie mee en door adem te halen ververst deze energie zich.

Adem staat ook aan de oorsprong van onze macht tot spreken. Door de gave van het woord werd de mens echt ‘mens’ en onderscheidde zich van de rest van de schepping. Maar zijn we ons ook bewust van de scheppende kracht van onze woorden? Woorden geven gedachten en ideeën vorm. Ze kunnen opbouwen en vrede stichten en één enkel woord is voldoende om man en vrouw met elkaar te verbinden. Alles is met een enkel woord begonnen: In den beginne was het woord…` staat er geschreven. En ik geloof dat het woord dat hier bedoeld wordt en waaruit alles voortkwam ‘liefde’ is. Maar waar ging het dan mis? Woorden werden tot wapens. Woorden werden tot instrument van het bewaken van verschillen tussen mensen en de eenheid was vergeten. Noem het maar ‘de toren van Babel´ als ik het nog een religieuze beeldspraak mag geven. Ieder spreekt zijn eigen taal en niemand die elkaar nog begrijpt.

Er moet toch iets zijn dat de verschillen tussen mensen opheft? Dat ons leert om ons eens te richten op de overeenkomsten, in plaats van de verschillen? Ongeacht taal, cultuur, politieke overtuiging of religie?

De liefde heeft het antwoord op die vraag. En daarbij maakt het niet uit welke religie je aanhangt of van welke cultuur je afkomstig bent, want de taal van liefde spreekt iedereen. Waar je ook in gelooft: liefde verbindt ons allemaal. We hoeven elkaar alleen maar de hand van vrede te reiken, in een ononderbroken ketting. Dat maakt ons werkelijk vrij van de ballast van kwetsende, opruiende en zelfs vernietigende woorden.

Over Pinksteren staat geschreven dat de leerlingen van Jezus door de kracht van de Heilige Geest vreemde talen konden spreken, en zo het geloof over de hele wereld hebben verspreid.  Van die gebeurtenis is het volgende opgeschreven: `Plotseling kwam er uit de hemel een geluid dat leek op een enorme windvlaag en het vulde het hele huis, waar zij zaten. Op hun hoofden vertoonden zich tongen als van vuur, die zich verdeelden, en het zette zich op ieder van hen. Zij werden allen vervuld met de Heilige Geest en begonnen in vreemde talen te spreken, zoals de Geest het hen gaf uit te spreken. De menigte liep te hoop en verbaasde zich, want een ieder hoorde hen in zijn eigen taal spreken.` Maar het begon met hun inzichten, hun bezieling.

Misschien wordt dát wel bedoeld met die vreemde talen. Misschien moet het helemaal niet zo moeilijk zijn en ligt de oplossing heel dichtbij. In onze huidige maatschappij worden we geregeld uitgedaagd om na te denken over wat ons bezighoudt, wat ons werkelijk bezielt. Niet voor niets is de belangrijkste taal de taal van je hart. Pas als we die weer spreken, zullen de scherpe verschillen in meningen verdwijnen, en komen we weer tot een dialoog met elkaar. Dan zullen we niet meer op grond van ons geloof of juist het geloof dat een ander belijdt of culturele verschillen elkaar naar het leven staan, maar  door de liefde in ons hart de vrede uit kunnen dragen. En misschien ligt het wonder van Pinksteren wel besloten in de kunst om elkaar te verstaan, als we maar weer naar elkaar luisteren. Luisteren in de zin van elkaar de ruimte geven. In de geest van liefde. En daar kunnen we vast allemaal van in vuur en vlam van raken!

Ik wens iedereen een inspiratievol Pinksterweekend!

Advertenties

Luilak

Geplaatst op Geupdate op

18581952_1358646514229796_1441571546761940767_n

Alles wat bloeit ligt stil te wachten,
nog in de tijd geconserveerd.
Alles wat groeit, nog in gedachten,
wacht tot de inspiratie is teruggekeerd.

 

Het is de zaterdag tussen luilak-ochtend en Pinksteren in en ik voel me een beetje zoals de tekst en afbeelding weergeven. Luilak: dat is de ochtend waarop de langslapers volgens een oude folkloristische luidruchtig worden gewekt om zo het Pinksterweekend in te luiden. Door met blikjes die met touwtjes achter fietsen waren gebonden door de straten te rijden, belletje-trek te doen en dan luidkeels dat rijmpje ‘Luilak, beddenzak…’ te zingen. Dat was tenminste in mijn jeugd zo. Maar misschien is de jeugd van tegenwoordig zelf te lui voor luilak, of woon ik in ons slaapstadje daarvoor iets te rustig buiten de stadcirkel van Amsterdam

Ook het traditionele muziekfestival Pinkpop wordt niet meer in het Pinksterweekend gehouden. Wat is er dan eigenlijk nog over van Pinksteren? Wat zegt het ons nog? In aansluiting met de associatie bij het oude liedje ‘Op een mooie Pinksterdag’ belooft het in ieder geval prachtig weer te worden en dan is het wel lekker als het voor de meesten een extra lang weekend mag zijn. En het is vandaag ook nog eens de dag van het huwelijk waar de pers al helemaal bol van staat, van de Britse prins Harry en de Amerikaanse actrice Meghan Marckle. Zo’n koninklijk huwelijk heeft toch altijd wel iets bijzonders. Maar volgens de christelijke traditie waar dit feest uit voortkomt, ontvingen de leerlingen van Jezus de Heilige Geest, de goddelijke bezieling. En zonder inspiratie op z’n tijd, kunnen we niet.

Sinds deze week mag ik langzaamaan het dragen van de brace rond mijn knie gaan afbouwen. Jippie!! Maar na zo’n vier maanden ingepakt te hebben gezeten, doet die knie nog niet precies wat mijn geest wil. Dat voelt ook allemaal nog wat ongewoon. En omdat ik van nature nogal een draaikont ben met slapen (of geef ik nu wel erg veel persoonlijke informatie prijs?), heb ik geprobeerd om weer op mijn zij te slapen. Zo ontspannen als de dame op dat plaatje lag dat nog niet, dat was nog een heel gedoe en het ligt niet lang lekker. Dat komt vast nog wel. Met een beetje meer inspiratie. Ik wens ieder een heel inspirerend Pinksterweekend toe. Ik draai me nog even om…

 

Hemelvaartsdag: het zal zo’n vaart niet lopen vandaag…

Geplaatst op Geupdate op

hemelvaart

Vandaag is het Hemelvaartsdag. Het verwijst naar de opstijging ten hemel van Jezus, ten overstaan van zijn leerlingen. Dat zal me een indrukwekkend schouwspel geweest zijn! Het was op zich al een wonder dat hij zich in de veertig dagen na zijn overlijden onder hen bevond, laat staan dat hij dan te midden van hen opsteeg naar de hemel.
Maar het zal vast niet zo’n vaart hebben gelopen. Als we dergelijke boodschappen letterlijk nemen, dan houdt dat naar mijn idee geen stand. Of in ieder geval gaat het mijn beeldend vermogen te boven. Dat opstijgend uit hun midden verdwijnen, dat zou dan toch iets weg hebben van een verdwijntruc van David Copperfield of zo. Die laat ook moeiteloos auto’s uit het zicht verdwijnen. Nee, zelfs Wubbo Ockels geloofde niet in de hemel. En hij had er toch wel verstand van, zou je zeggen. Als de hemel een fysieke plaats zou zijn, waar je vanaf de aarde naar op zou kunnen stijgen, dan zou Wubbo daar gedurende zijn rondjes om de aarde toch zeker wel achter gekomen zijn? Alleen wie gelooft in een leven na ons fysiek bestaan, zal ervan uit gaan dat de hemel bestaat. Om na onze aardse strijd en bevrijdt van ons fysieke wezen de hemel te mogen ervaren. In die zin brengt de hemel ons vast een beetje dichter bij God.
Toch is het feest van hemelvaart niet exclusief een gebeurtenis uit de christelijke traditie. Het schijnt dat Mohammed dezelfde weg naar God heeft afgelegd. Tijdens die opstijging ten hemel ontmoette hij Adam, Abraham, Mozes, Jezus en nog andere profeten. Dat is me ook niet niks. Dat klinkt als een lift met hele boeiende etages.
Het Boeddhisme gelooft eveneens in een hemel, maar dan een hemel die je als mens zelf gecreëerd hebt. Zo waren wij tijdens een van onze reizen op Java, waar we het grootste boeddhistische bouwwerk ter wereld hebben bekeken: de Borobudur. De massieve tempel bestaat zeven trapsgewijs gebouwde terrassen en daar bovenop een aantal stoepa’s met een boeddha-beeld in iedere stoepa. Aan de wanden van de terrassen waren grote gebeeldhouwde tableaus, die de verschillende stadia van het leven van boeddha uitbeelden: onderaan beeltenissen van grote bacchanalen en orgies, naar de fase van verstilling en steeds devotere beeltenissen, totdat je het hoogste niveau, het Nirwana, bereikte. Zo waande ik me dus uiteindelijk ‘in de zevende hemel’. In die zin vind ik het toch makkelijker te begrijpen als de tocht naar de hemel een dergelijk spiritueel pad blijkt te zijn. Maar eerlijk is eerlijk: het uitzicht was hemels!
Een andere symboliek aan deze dag wordt gegeven door het traditionele ‘dauwtrappen’ Of misschien is het wel meer: ‘voor dag en dauw’, want volgens de eeuwenoude gewoonte is het gebruikelijk om vroeg uit de veren te gaan (3 uur ’s nachts!) om dan blootsvoets door het gras te wandelen. Dat lijkt me nu juist erg aards, dat graswandelen op je blote pootjes op zo’n hemelse dag. En hoewel ik nog nooit van een dergelijk evenement heb mogen proeven, vind ik het doorgaans heerlijk om op blote voeten te lopen. Het gevoel van de wisselende ondergrond onder mijn voeten heeft iets wezenlijks. – Overigens is die dauw die vandaag op de grond ligt gewoon het restant van de grote dikke regendruppels die uit de hemel vielen…
Maar of je nu gelooft of de dood een eindpunt of een kruispunt is: Hemelvaartsdag betekent voor de meeste mensen lekker een extra vrije dag. En dat op zich kan in onze aardse hectiek best een beetje hemels aanvoelen. Er wordt ook wel gezegd dat we de hemel zelf kunnen maken. Gewoon, hier op aarde, door met en voor elkaar die hemel te verwezenlijken. Dat vind ik een intrigerende gedachte. Want niets staat ons in de weg om onze wereld een beetje beter en een beetje mooier te maken, voor elkaar en met elkaar. Het is de kunst om zo op weg te gaan en ons ook op die manier bewust te zijn van de voetstappen die we uiteindelijk achterlaten op deze wereld. Op die manier kunnen we vast allemaal wel boven ons zelf uitstijgen.
Ik wens ieder een heerlijke Hemelvaartsdag toe!

 

Vrijheid!

Geplaatst op Geupdate op


Vrijheid: is dat een vogel, of is dat de vlag?
Ligt vrijheid vóór of juist achter prikkeldraad?
Is ’t het leven ten volle leven of bij de dag?
Is het ’t recht van vrijuit spreken of roddelpraat?

Vrijheid dankzij de gevallenen, of ten koste van?
Beleef je de vrijheid met je ogen open of juist dicht?
Vrijheid als stil verlangen van iedere vrouw of man,
vrijheid is een sprankje hoop, een straaltje licht.

Wie weet wat vrijheid is, is vrij,
of is het juist degene die het ontberen moet?
Die de essentie ervan beseft is hij of zij
die de vrijheid kent als ons grootste goed.

Is vrijheid doen wat je niet kunt laten
of kunnen laten wat je niet wilt doen?
Is vrijheid de vrijheid om over alles te praten
en te weten wanneer dat beter niet te doen?

Is vrijheid een luxe, of toch een universeel recht?
Of is dat wat recht is nog al te dikwijls krom?
en wat als niet alles mag worden gezegd,
maken mensen elkaar er dan voor om?

Moet vrijheid worden bevochten,
een oorlog worden bedwongen,
en door mensen die naar vrede zochten
die vrede eerst moest worden bedongen?

Vrede en vrijheid vragen
om aan te spreken en uit te spreken,
maar vrijheid is niet vanzelfsprekend
en kan net zo gemakkelijk breken.

Vrede vraagt om bruggen bouwen
in plaats van hoge muren,
om buiten de lijntjes te kleuren
en om over grenzen te turen.

Vrede is om te bezingen
en te schreeuwen van de daken,
vrede tekenen, om op muren te schrijven
en het vuren voorgoed te staken.

Vandaag vieren we de vrijheid, het leven,
dus kom op, laat het vieren en hijs de vlag!
Neem de vrijheid door het te delen en door te geven,
en vier het zolang je in vrijheid leven mag!

~ Els ~

 

 

‘Van de prins geen kwaad’

Geplaatst op

frog

Er zat een kikker op mijn pad en ook al lijkt dat heel gewoon,
hij sprak: “Kus me dan, ik vergat alleen mijn kroon!”

Een beetje gekkigheid. Vandaag -op koningsdag- mag het, toch? Maar misschien hebben mijn woorden gedicht wat de gedachte erachter had geopend: het leven is niet altijd een sprookje, of het sprookje heeft misschien een diepere betekenis over het leven… In dit oorspronkelijke ‘Grimm-ige’ sprookje begint het verhaal met een tamelijk verwend nest als prinses, die een gouden bal heeft om mee te spelen in de paleistuin. Totdat in een moment van onoplettendheid die bal in de paleisvijver rolt. Een kikker schiet te hulp: hij kan haar de bal wel terugbezorgen, in ruil voor: een kus.
Een rijke beeldspraak natuurlijk. Het zegt iets over pas realiseren wat je had als je het verloren bent, nog even los van mogelijk andere metaforische betekenis van die gouden bal (liefde? goddelijke wijsheid?) Om te herwinnen wat verloren was, moet die prinses een gruwelijke beproeving doorstaan (tegenslagen overwinnen, de lelijke kanten van het leven onder ogen zien), maar de beloning is van een grotere rijkdom dan wat ze herwonnen heeft: de liefde van een prins, en ja, met een gouden bal natuurlijk 😉
De schoonheid van iets ligt soms onder de diepere lagen bedolven. Het leven is als een diamant: zonder wrijving geen glans. En tegenslagen? Uiteindelijk komen we er sterker uit!
Ik wens jullie een dag met koninklijke allure!

Wat een geluk!

Geplaatst op

geluk

Vandaag is het de Dag van het Geluk! Een mooi gegeven om daar eens bij stil te staan. Want wat is geluk? Geluk is het gevoel dat niets ontbreekt, en geluk is de plaats waar verlangen tot rust komt.

Geluk is er doorgaans wanneer je er niet teveel over nadenkt. We vinden het in een beantwoordde liefde, in de eenvoud van een warme appelpunt of de milde geur van babyshampoo van een kindje dat net uit bad komt. Hoewel geluk zich heel bewust in onze gedachten kan manifesteren – in een moment, een gekoesterde herinnering of soms in een toekomstdroom – zijn we ons dikwijls het meest van geluk bewust als het ons er (even) aan ontbreekt. Geluk lijkt niet voor iedereen bereikbaar. Het lijkt wel de ultieme vervulling van ons bestaan te zijn: de eeuwige zoektocht naar geluk. Dan wordt het nagejaagd en telkens als het voor handen lijkt, glipt het als water tussen de vingers weg.

Geluk is als een vlinder: als je het te luchtig vasthoudt vliegt het weg, als je het te stevig vast wil pakken dan gaat het stuk. Het ligt vaak verscholen in een moment en alleen in die momenten van geluk biedt het vervulling. Geluk kan zich het gemakkelijkst wortelen in een tevreden hart. Een hart dat inziet dat hij niet van zijn omgeving de potentie verwacht om hem gelukkig te maken, maar een dat begrijpt dat de mogelijkheden binnen hemzelf schuilen. Een tevreden hart behoort voornamelijk toe aan diegenen die zich uitgedaagd voelen om hun unieke talenten te gebruiken om hun vervulling in het leven te vinden.

Geluk nader bestudeerd

De vraag hoe de mens het geluk en daarmee zijn bestemming vindt, houdt wetenschappers al eeuwen bezig. ‘Ik denk, dus ik besta’ is de gevleugelde uitspraak van Descartes. Hoewel hij daarmee in filosofische zin iets heeft willen zeggen over de essentie van ons ‘zijn’, sluit het naadloos aan bij het gedachtengoed van de ik-gerichte maatschappij. Het is hoog tijd voor verandering van dit inzicht! We leven steeds meer in het besef dat we niet kunnen leven zonder de ander. De mens is een sociaal wezen. We hebben elkaar nodig om te kunnen groeien en om zin te kunnen geven aan ons bestaan.

Gek genoeg hingen de oude Griekse filosofen al andere gedachten aan over deze kwestie. In de oorspronkelijke gedachte van de ethiek in de antieke cultuur zou ieder moeten krijgen waar hij recht op heeft (gelijkheid). Als de een méér neemt dan waar hij recht op heeft, dan heeft de ander automatisch minder. De meeste mensen willen zoveel mogelijk voor zichzelf hebben, omdat ze menen dat ze daardoor gelukkig worden. Geluk werd daardoor gelijk aan genot en genot is doorgaans gebaseerd op materiele zaken. Daarbij nam men op de koop toe dat het voordeel voor de één automatisch leidt tot het nadeel voor de ander. Consequent doorredenerend kwam het er dan op neer dat je het slechte zou moeten doen om het goede te kunnen bereiken.

In de leer van Plato en Sokrates werd deze ethische tweedeling opgeheven. Voor hen was het onmogelijk dat het goede tegelijkertijd ook slecht kon zijn. Iets wat goed is voor de één, moet dus vanzelf ook goed zijn voor de ander, want anders is het niet echt goed. Alleen wanneer iemand iets doet dat onder alle omstandigheden en voor alle betrokkenen goed is, dan is het dus ook goed. Dit goede handelen is tegelijk goed voor de handelende persoon. In het Oud Grieks werd dit uitgedrukt door de dubbele betekenis van ‘eu prattein’ , wat zowel ‘goed handelen’ als ‘het goed maken’ en ‘gelukkig zijn’ betekent. Goed handelen is dus gelijk aan de weg naar geluk. Daarbij moet worden opgemerkt dat Plato een duidelijk onderscheid aanhield tussen lichaam en ziel, waarbij hij de ziel als het wezenlijke element van de mens zag en het lichaam slechts als woonplaats van de ziel. Daarmee zag hij de dingen die een mens gelukkig maken niet in materiele waarden. Beide filosofen gingen uit van de veronderstelling dat een mens alleen goed kon leven als hij ook kennis had van deze opvattingen van vorming van de ziel. Kennelijk is dit gedachtengoed mettertijd toch niet doorgegeven op de wijze die zij zich hadden voorgesteld…

Geluk maakt gelukkig

Uit recenter psychologisch onderzoek is ook gebleken dat de oude waarden, de gedachte dat het najagen en bezitten van geld gelukkig maakt, niet volstaan. Geld maakt het leven hooguit gemakkelijk en wie het bezit heeft economische zekerheid voor handen. Mensen blijken behoefte te hebben aan meer dan dat, om het leven als zinvol te ervaren. Zo is gebleken dat activiteiten waarbij mensen actief zijn op het sociale en spirituele vlak een groter gevoel van vervulling opleveren. Dat kan van alles zijn: van de ondersteuning bij vrijwilligerswerk, mantelzorg of kerkelijke activiteiten tot het deelnemen aan een meditatiesessie of stilteretraite. Het staat in ieder geval vast dat de behoeften van de mens niet schuilen in louter fysieke noden; de mens is tenslotte een spiritueel wezen. Die activiteiten die beantwoorden aan een zekere zingeving sluiten aan bij een diepere behoefte van ons mens-zijn en dat biedt een gevoel van vervulling. Dat is wat ons compleet maakt en daaruit ontstaan gevoelens van voldoening en tevredenheid, beter gezegd: geluk.

Wat nog meer bijdraagt tot het geluksgevoel is het besef van onderlinge verbondenheid. Eigenlijk is het heel eenvoudig: we zijn allemaal afkomstig uit dezelfde bron. Onze oorsprong is daarmee zuiver, als facetten van dezelfde grote diamant. Wat ons onderling verbindt is de liefde, de compassie en het respect, de basiswaarden van ons bestaan. Vanuit dit besef is het vanzelfsprekend dat het ons goed gaat wanneer het de ander goed gaat. Anders gezegd: het geluk van de ander draagt bij aan onze gevoelens van geluk. Wanneer we inzien dat we voor ons eigen geluk ook afhankelijk zijn van het geluk van anderen, of anders gezegd: het inzicht hebben dat we allen één zijn, verdwijnt vanzelf de behoefte om oorlog te voeren. Oorlogen maken immers beide partijen uiteindelijk ongelukkig. Oorlog wordt gevoed door negatieve gevoelens als hebzucht, jaloezie en angst. Zo zinloos is het.

‘Gelukkig zij degene die nederig van hart is’, sprak Jezus tijdens zijn bergrede. Met nederig wordt hier niet onderdanig zijn aan anderen bedoeld, maar het wil zoveel zeggen als dat je jezelf niet centraal moet stellen. Zo is het ook met geld. Hoe kun je gelukkig zijn als je leeft op een eiland van rijkdom, in het besef dat het omgeven is door mensen die tekorten lijden? Het feit dat er crises kunnen bestaan in een samenleving die zo onvoorstelbaar rijk is als de onze, toont dat we de verbinding kwijt zijn. Met andere woorden: we moeten meer leven vanuit het besef dat alles samenhang heeft. We kunnen niet de aarde blijven bevuilen, wanneer we inzien dat het juist diezelfde aarde is die ons voedt. Steeds meer groeit het besef dat de natuur er niet is ten dienste van de mens om het maar vrij en oneindig te verkwisten. Is het dan niet bizar dat juist de mens, die zichzelf als intelligentste wezen van de schepping beschouwd, als enige wezen op aarde probeert om zijn leefomgeving aan zichzelf aan te passen in plaats van andersom? Het wordt hoog tijd om terug te geven. Wanneer we consumeren naar onze behoeften, is er meer dan genoeg voor iedereen. ‘Er is genoeg voor ieder, maar niet voor ieders hebzucht’ sprak Ghandi reeds.

Maar van het eindeloos willen hebben wordt niemand echt gelukkig. De vervulling ligt in ons ‘zijn’. Door te worden wie je voorbestemd was om te zullen zijn. Je hebt niet voor niets je dromen, verlangens en je unieke talenten gekregen! Ieder mens wordt de kans geboden om keuzes te maken. Laten we dan kiezen voor de kwaliteit van leven, en niet voor de kwantiteit. Deel wat je missen kunt en ieder heeft genoeg. Praat minder, maar zeg iets dat de ander blij maakt. Zoek niet buiten jezelf wat al in je woont, want het geluk woont al in jou en als je het daar niet vindt, dan vind je het nergens. Zodra je hart vrij is van angst en boosheid, wordt je focus anders en straal je vanzelf vriendelijkheid uit. We maken allemaal deel uit van een groter geheel. Zet je hart open en je hebt weer ruimte om te ontvangen. Verwonder je over de schoonheid en het wonder van de wereld waarop je leeft en waarvan je deel uitmaakt. Hecht niet aan status of bezit, maar realiseer je dat alles wat je hebt vergankelijk is. Dan zul je gelukkig zijn.

 

Geplaatst op

Vandaag is het ‘Internationale Vrouwendag’, een dag om dé Vrouw te eren,
van ‘oermoeder’ tot eigen moeder, en van juffen die ons het meeste leren,
van die lange ketting door de tijd waarvan wij – vrouwen – een schakel zijn,
een weg die zelden over rozen gaat, maar vaker nog over verdriet en pijn.

Een dag voor vrouwen om zowel strijdbaar te zijn als verbinding te voelen,
een dag die vrouwen stimuleert te blijven focussen op idealen en doelen,
een gegeven waarvan bekend is dat dit niet overal kans heeft op slagen,
omdat vrouwen wereldwijd vaak niet krijgen wat ze verdienen of vragen.

Een dag die ons eraan herinnert dat vrouwen rechten hebben gekregen,
dat man en vrouw naar gelijkheid zijn geschapen, dat recht geldt terdege,
dat recht is geen aanrecht, geen voorrecht, maar brengt niets te verliezen,
recht op gelijke behandeling op de arbeidsmarkt, en recht om te kiezen.

Vandaag is de dag om vrouwen te herinneren, eren, gedenken, beminnen,
om eigen muzen te creëren, in beelden, verbeelding, muziek, of in zinnen.
vandaag de dag om vrouwen aan het woord te laten en een stem te geven,
of juist in stilte te eren, in hoofd en gedachten, in hart en ziel, en in leven.

17200958_1282850531809395_6906436773898318597_n